Wednesday, March 26, 2008

Η σημασία του παραδείγματος του Γιάννη Ταμτάκου στις μέρες μας

Η εκδήλωση για το Γ. Ταμτάκο επί της ουσίας πότε δεν πραγματοποιήθηκε -ούτε και μέλλει να πραγματοποιηθεί, αφού δεν σκοπεύουμε να ορίσουμε εκ νέου ημερομηνία, αηδία κατάντησε-, καθώς και σήμερα η προσέλευση ήταν εξαιρετικά χαμηλή. Σίγουρα σε αυτό συνετέλεσαν οι διάφορες καιρικές και λοιπές αντιξοότητες που περιγράφηκαν στις δύο αμέσως προηγούμενες αναρτήσεις, άλλα αν θέλουμε να είμαστε κάπως ρεαλιστές και ειλικρινείς, απέναντι στους εαυτούς μας πρωτίστως, τότε οφείλουμε εκτός από την κακοκαιρία να αναζητήσουμε τα αίτια και αλλού. Στον καιρό της πολιτικής ερήμωσης που διανύουμε. Εκεί παρατηρείται μεγάλη λειψυδρία... Είμαστε βέβαια συνηθισμένοι στην απουσία ενδιαφέροντος και κατανόησης και αν επρόκειτο να πτοηθούμε, αυτό θα είχε ήδη προ πολλού συμβεί. Απλά θα το σκεφτούμε διπλά στο μέλλον, προτού αποφασίσουμε να διοργανώσουμε εκδήλωση και θα αναζητήσουμε νέους τρόπους, ούτως ώστε οι θέσεις μας να φτάσουν στους ενδιαφερόμενους γι' αυτές. Προς το παρόν παραθέτουμε εδώ το -σύντομο- κείμενο, το οποίο προοριζόταν να αποτελέσει την εισήγηση της εκδήλωσης.



Η σημασία του παραδείγματος του Γιάννη Ταμτάκου στις μέρες μας

Με το θάνατο του Γιάννη Ταμτάκου στις 4 Ιανουαρίου σε ηλικία 100 ετών θα μπορούσαμε να πούμε, ότι γράφτηκε το τελευταίο κεφάλαιο μιας εξέχουσας σημασίας ιστορικής διαδρομής, η οποία, ωστόσο, παραμένει σε μεγάλο βαθμό άγνωστη, απωθημένη στο περιθώριο της επίσημης ιστοριογραφίας, μη εξαιρουμένης ασφαλώς της εκδοχής της προερχόμενης από το στρατόπεδο της Αριστεράς. Πρόκειται για την πορεία που χάραξε η Διεθνιστική ομάδα που εμψύχωνε ο Άγις Στίνας στα χρόνια της κατοχής, ανάμεσα στα μέλη της οποίας συγκαταλέγονταν ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο Δημοσθένης Βουρσούκης και ασφαλώς ο Γιάννης Ταμτάκος. Η πρώτη επαφή του Γιάννη Ταμτάκου με το επαναστατικό κίνημα προέκυψε διαμέσου της κίνησης των Αρχειομαρξιστών, ως μέλος της οποίας πρωτοστάτησε στην εργατική εξέγερση του Μάη του ’36 στη Θεσσαλονίκη. Εν μέσω της Δικτατορίας του Μεταξά εξορίστηκε το ’37 στη Γαύδο και στη διάρκεια των έξι περίπου χρόνων της εξορίας του ήρθε σε επαφή με τις ιδέες που εξέφραζε ο Στίνας και η ομάδα του, η ΚΔΕΕ, στην οποία προσχώρησε, αποχωρώντας από την τάση Πουλιόπουλου, οπού ανήκε προηγούμενα. Με την απόδραση του ίδιου και του Στίνα το ’42 τα μέλη της ομάδας συνδέονται στην Αθήνα και καταγράφουν αξιοσημείωτη δράση, στην οποία θα γίνει αναφορά στη συνέχεια. Σκοπός της σύντομης αυτής εισήγησης, όμως, δεν είναι μια απλή παράθεση βιογραφικών στοιχείων, ούτε η απότιση ενός φόρου τιμής και μόνο στη μνήμη ενός προσφάτως εκλιπόντος επαναστάτη. Αντίθετα ευελπιστούμε να δοθεί το έναυσμα, για μια συζήτηση αναφορικά με τη σημασία που έχει σήμερα το παράδειγμα του Γιάννη Ταμτάκου για εμάς. Ένα παράδειγμα η αξία του οποίου είναι, νομίζουμε, πολλαπλή και το οποίο καθίσταται εξόχως επίκαιρο εξ’ αιτίας μιας σειράς από λόγους, πέρα από τους προφανείς –το ήθος, την αγωνιστικότητα του, την αφοσίωση του στο πρόταγμα της κοινωνικής χειραφέτησης– οι οποίοι θα θιγούν παρακάτω.

Ο Ταμτάκος δεν έπαυε να λέει, πως δεν ήταν διανοούμενος, αλλά ένας απλός εργάτης, ο οποίος δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το σχολείο, καθώς ήταν αναγκασμένος να δουλέψει από ιδιαίτερα νεαρή ηλικία. Βέβαια, η παιδεία –σε αντίθεση με τη εκπαίδευση που είναι άλλο πράγμα– δεν παρέχεται από κανένα μηχανισμό διαχωρισμένο από την καθημερινή ζωή, επιφορτισμένο με το καθήκον αυτό, όπως συμβαίνει με το σχολείο, αλλά αντίθετα αποτελεί καρπό της εμπειρίας. Η αλήθεια είναι, λοιπόν, πως ο Ταμτάκος διέθετε βαθειά πολιτική παιδεία, την οποία όφειλε στη συμμετοχή του στο επαναστατικό εργατικό κίνημα και στην κοινωνικοποίηση του μέσα από αυτό –ο τίτλος του βιβλίου του με τα απομνημονεύματα του «αναμνήσεις μιας ζωής στο επαναστατικό κίνημα» είναι ενδεχομένως δηλωτικός της επίγνωσης του γεγονότος αυτού. Ας κρατάμε υπ’ όψιν μας ότι μιλάμε για μια εποχή, οπού μια τέτοια διαδικασία θετικής κοινωνικοποίησης μπορούσε ακόμη να επιτελεσθεί από το εργατικό κίνημα, καθώς δεν είχε ακόμη επέλθει ο οριστικός μαρασμός του υπό το συνθλιπτικό βάρος του σταλινισμού και της γραφειοκρατικοποίησης. Η αλληλεγγύη, η εναντίωση στην καθεστηκυία τάξη ήταν τα συστατικά εκείνα, τα οποία συγκροτούσαν την κοινωνιοανθρωπολογία του προλεταριάτου, όντας παράλληλα τα στοιχεία εκείνα που παρείχαν το πρόσφορο έδαφος για την ανάδυση του τύπου ατόμου τον οποίο ο Γιάννης Ταμτάκος πρέσβευε. Έναν ανθρωπολογικό τύπο που ο σύγχρονος καπιταλισμός αδυνατεί πλέον να παράγει ή ακόμα και να ανεχθεί, για να δανειστούμε ένα χαρακτηρισμό του Καστοριάδη αναφερόμενο στον Α. Στίνα.

Επιστρέφοντας ο Ταμτάκος τη δεκαετία του ’60 στην Ελλάδα μετά από μακρόχρονη παραμονή ως μετανάστης στην Αυστραλία, έμελε να συναντήσει μια κοινωνική πραγματικότητα αισθητά διαφοροποιημένη. Επρόκειτο για τις απαρχές, τα πρώτα ορατά σημάδια των όσων συνθέτουν τη σημερινή οικτρή κατάσταση, τη διακρινόμενη από την ιδιωτικοποίηση, τον ατομικισμό, την αποπολιτικοποίηση που συντελούν στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, η οποία αποτελεί ίδιον της σημερινής Δύσης. Μέσα σε αυτήν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, εντός της οποίας το πρόταγμα της αυτονομίας με την ευρύτερη του έννοια, το αίτημα για χειραφέτηση της κοινωνίας υποχωρεί, τα κατάλοιπα του έχουν απολέσει σχεδόν ολοκληρωτικά οποιοδήποτε κοινωνικό έρεισμα, με αποτέλεσμα, εξ’ αιτίας της πολιτικής ερήμωσης, να ωθούνται στο περιθώριο. Επομένως, σχεδόν μοιραία, μεγάλο μέρος τους μαστίζεται από το lifestyle. Η κοινωνική απεύθυνση παύει να αποτελεί μέλημα για πολλές ομαδοποιήσεις, κύρια λειτουργία των οποίων είναι να παρέχουν στα μέλη τους την ψευδαίσθηση, ότι ανήκουν κάπου, διαφοροποιούμενοι από την υπόλοιπη κοινωνία. Έτσι, όχι μόνο δεν απαντούν στην κρίση της διαδικασίας εκκοινωνισμού, αλλά λειτουργούν ως υποκατάστατο για την απώλεια της, συνιστώντας επί της ουσίας σύμπτωμα του κατακερματισμού της κοινωνίας σε υποκουλτούρες και σε καμία περίπτωση αμφισβήτηση του εν λόγω φαινομένου. Ως φυσικό παρεπόμενο η στοιχειώδης σοβαρότητα και υπευθυνότητα, η απουσία των οποίων είναι έκδηλη σε όλο το κοινωνικό σώμα, δεν ευδοκιμούν ούτε στο εσωτερικό των κύκλων αυτών.

Η ύπαρξη μιας σοβαρής αντιμετώπισης –απέναντι στην διακηρυγμένη πολιτική τους ταυτότητα πρωτίστως– θα απέτρεπε ανθρώπους, οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, από το να αναγνωρίζουν ως κομμάτι της πολιτικής τους παράδοσης το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και την εθνική αντίσταση, παραβλέποντας τις κτηνωδίες των σταλινικών και απαρνούμενοι το Διεθνισμό. Το θλιβερό αυτό φαινόμενο είναι ιδιαίτερα σύνηθες και, παρότι παράδοξο, ερμηνεύεται, αρκεί να αναλογιστεί κανείς την κατάσταση της ελληνικής Αριστεράς, τον εθνικισμό της που εξακολουθεί να επιβιώνει υπό το μανδύα του «αντιιμπεριαλισμού». Το πανευρωπαϊκό παράδοξο της επιβίωσης του Κ.Κ στην Ελλάδα σίγουρα ως ένα βαθμό οφείλεται στην από μέρους του εγκόλπωση του εθνικισμού. Ήδη από τις απαρχές τις δεκαετίας του ’30 το «κόμμα» είχε ουσιαστικά εγκαταλείψει τις αρχές της διεθνούς προλεταριακής επανάστασης. Τις αρχές αυτές ήταν που υπερασπίστηκαν στη διάρκεια της κατοχής ο Ταμτάκος και οι σύντροφοι του, ακολουθώντας τον επαναστατικό ντεφαιτισμό. Και ήταν ανάμεσα στους ελάχιστους παγκοσμίως που το έκαναν. Αυτή τους η συνεπής διεθνιστική στάση δεν ήταν δίχως κόστος, όπως είναι ευνόητο. Στον κατάλογο με τα πολυάριθμα θύματα των στυγερών δολοφονιών των σταλινικών της «ΟΠΛΑ» δεν λείπουν εκείνα μελών της ομάδας, όπως ο Δημοσθένης Βουρσούκης, πλάι σε αυτά χιλιάδων Αρχειομαρξιστών, Τροτσκιστών, Αναρχικών και μελών του ΚΚΕ, το έγκλημα των οποίων συνίστατο στη διαφωνία τους με τη «γραμμή» του κόμματος.

Με τη στάση αυτή η ομάδα Στίνα, αν και αυτοπροσδιοριζόταν ως Τροτσκιστική, ξεπερνούσε στην πράξη τον Τρότσκι και την τακτική της «υπεράσπισης της ΕΣΣΔ». Χάρη στην οξυδέρκεια τους τα μέλη της ήρθαν σε ρήξη με την Τροτσκιστική θεωρία, βάσει της οποίας η ΕΣΣΔ ήταν ένα «εκφυλισμένο εργατικό κράτος», διακρίνοντας ότι, αυτό το οποίο συντελέστηκε στη Ρωσία ήταν η εγκαθίδρυση ενός νέου καθεστώτος ταξικής εκμετάλλευσης, άποψη την οποία επεξεργάστηκε και διατύπωσε αργότερα με σαφήνεια ο Καστοριάδης. Η –και τυπική πλέον– απόσχιση από το Τροτσκισμό ήταν πια θέμα χρόνου και δεν άργησε να επέλθει. Όλα αυτά δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας για το γεγονός ότι ο Ταμτάκος υπήρξε αρνητής κάθε δογματισμού, ο οποίος δεν δίσταζε να θέτει υπό αμφισβήτηση και τις ίδιες του τις πεποιθήσεις. Μαζί με τους υπόλοιπους της ομάδας είχαν κάνει το πρώτο βήμα προς την ελευθερία, αποφασίζοντας να είναι ελεύθεροι. Αρνούμενοι να εφησυχάζουν οχυρωμένοι πίσω από βεβαιότητες και να υποταχθούν στο διανοητικό εγκλεισμό που κάτι τέτοιο συνεπάγεται, διαπνέονταν αντίθετα από μια διάθεση για διαρκή αναστοχασμό. Προς επιβεβαίωση αυτού αξίζει να αναφέρουμε, ότι ο Μπαρμπα - Γιάννης δεν έπαψε μέχρι το τέλος να ενημερώνεται και να μελετά γύρω από το ζήτημα της κοινωνικής χειραφέτησης που διαρκώς τον απασχολούσε. Ήταν, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, ακμαιότατος και συμμετείχε μέχρι και πρόσφατα ως ομιλητής σε εκδηλώσεις αναρχικών και αντιεξουσιαστών, επιθυμώντας να μοιραστεί την πολύτιμη πείρα του. Με ομάδες του χώρου αυτού για πρώτη φορά ήρθε σε επαφή τη δεκαετία του ’80 και αρκετά κείμενα του δημοσιεύτηκαν σε αντίστοιχα έντυπα της περιόδου.

Ο Γιάννης Ταμτάκος ενσάρκωνε τις πιο λαμπρές στιγμές, τις πλέον δημοκρατικές εκφάνσεις του εργατικού κινήματος μιας περιόδου, οπού η κοινωνία διεκδικούσε τη θέση της στο προσκήνιο της ιστορίας και η οποία σήμερα φαντάζει μακρινή. Η ηρωική εποχή του κλασσικού εργατικού κινήματος έχει παρέλθει προ πολλού. Η δομές του πλέον έχουν εκφυλιστεί και μόνο αν κανείς εθελοτυφλεί δεν θα είναι σε θέση να διακρίνει ότι έχουν ενσωματωθεί πλήρως στον καπιταλισμό. Το παράδειγμα του Ταμτάκου δεν μας αφήνει περιθώρια για προσκόλληση στο παρελθόν και νοσταλγία. Η παράδοση την οποία κληροδοτεί μας προκαλεί να εγκαινιάσουμε με αυτή μια δημιουργική σχέση, διαλεγόμενοι μαζί της, μιας και είναι η ίδια η παράδοση της αμφισβήτησης. Εκείνο στο οποίο μπορούμε να ελπίζουμε είναι η δημιουργική ικανότητα του ανθρώπινου όντος, το οποίο διακρίνεται απο τη φαντασία. Και για αυτή τη δύναμη για δημιουργία εκ νέου η προαναφερθείσα παράδοση αποτελεί την ιδανική πρώτη ύλη.


Monday, March 24, 2008

Νέα ανακοίνωση για τη διεξαγωγή της πολύπαθης εκδήλωσης για το Γ. Ταμτάκο


Στην αφίσα που κυκλοφορήσαμε εν όψει της εκδήλωσης μας, η οποία για τους γνωστούς λόγους (βλ. την προηγούμενη ανάρτηση στο blog) επρόκειτο να λάβει χώρα σε υπαίθριο χώρο, γινόταν λόγος για ενδεχόμενη μετάθεση της ημερομηνίας διεξαγωγής της σε περίπτωση βροχής. Όντως, ο άστατος καιρός -έβρεχε καθ΄όλη τη διάρκεια σχεδόν της ημέρας, για να σταματήσει λίγο πριν την προγραμματισμένη ώρα έναρξης της συζήτησης- σε συνδυασμό με την μάλλον ασαφή προαναφερθείσα διατύπωση προφανώς προκάλεσαν σύγχυση, με αποτέλεσμα η προσέλευση να είναι εξαιρετικά χαμηλή. Βέβαια ορισμένοι έκαναν τον κόπο και για το λόγο αυτό από κοινού αποφασίσαμε να διαβαστεί το κείμενο της εισήγησης, όπως και έγινε, για να ακολουθήσει στη συνέχεια μια αρκετά ενδιαφέρουσα συζήτηση, στην οποία παρενέβησαν, όπως είναι φυσικό δεδομένου και του μικρού αριθμού, και οι 10 παρευρισκόμενοι και η οποία διήρκεσε 2 ώρες. Όταν ξανάρχισε να βρέχει μεταφερθήκαμε σε μια από της αίθουσες του τμήματος τεχνών ήχου και εικόνας, η οποία ήταν άδεια. Το ίδιο θα συμβεί σε περίπτωση που βρέχει και την Τετάρτη, -η ώρα δεν αλλάζει- όποτε και θα διεξαχθεί η εκδήλωση, ανεξαρτήτως δυσμενών ή μη καιρικών συνθηκών. Εμείς θα είμαστε εκεί, ελπίζουμε κι εσείς αγαπητοί αναγνώστες! Α, κάντε και τον κόπο να ενημερώσετε τους φίλους σας. Δεν μας παίρνει για άλλες αφίσες.



Saturday, March 22, 2008

Ενημέρωση αναφορικά με την αιτία της διεξαγωγής της εκδήλωσης για το Γ. Ταμτάκο σε υπαίθριο χώρο

Ο καιρός φαίνεται να μας τα χαλάει -σύμφωνα με τα δελτία πρόγνωσης τουλάχιστον. Όπως αναφέρεται και στη σχετική αφίσα (βλ. εδώ: http://aytonomoikerkyras.blogspot.com/2008/03/blog-post.html) σε περίπτωση που η καιρικές συνθήκες είναι αποτρεπτικές, η εκδήλωση θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη στις 17:30. Αν αποδειχτούμε πολύ γκαντέμηδες και βρέχει και πάλι, θα οριστεί νέα ημερομηνία διεξαγωγής της. Ρίχνεται μια ματιά εδώ. Στην ανακοίνωση που ακολουθεί διευκρινίζεται η αιτία της όλης αναταραχής

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

(Για το λόγο της διεξαγωγής της εκδήλωσης μας σε υπαίθριο χώρο)

Κατά το παρελθόν έχουμε πραγματοποιήσει δύο εκδηλώσεις στο χώρο του τμήματος τεχνών ήχου και εικόνας –συγκεκριμένα για τον Κορνήλιο Καστοριάδη το Μάρτιο του 2007 και μια με θέμα την περιβαλλοντική κρίση το Νοέμβριο του ίδιου έτους–, οι οποίες προσέλκυσαν το ενδιαφέρoν φοιτητών, αλλά κυρίως κατοίκων του νησιού που παρεβρέθηκαν και συμμετείχαν σε αυτές. Αμφότερες διεξήχθησαν κατόπιν σχετικής άδειας που λάβαμε, αφότου είχε προηγηθεί η από μέρους μας υποβολή σχετικού αιτήματος στη γραμματεία του τμήματος, συνοδευόμενη από λεπτομερή περιγραφή της εκάστοτε εκδήλωσης και η διαβίβαση του για έγκριση προς τον πρόεδρο του. Επρόκειτο, δηλαδή, για μια χρονοβόρα γραφειοκρατική διαδικασία, την οποία κρίναμε πως ήμασταν υποχρεωμένοι να υποστούμε, ως αναγκαίο κακό, ούτως ώστε να καλύπτεται το τυπικό μέρος της υπόθεσης, μιας και θεωρούσαμε ως αυτονόητο ότι η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι αρνητική.

Αυτό το τελευταίο συνέβη, όμως, απροσδόκητα και εντελώς αναιτιολόγητα, όταν ζητήσαμε να μας παραχωρηθεί η αίθουσα 3 του κτιρίου «Αρεταίος», προκειμένου να λάβει χώρα σε αυτήν εκδήλωση για το Γιάννη Ταμτάκο. Τη φορά αυτή ο πρόεδρος του τμήματος κος Κανελλόπουλος δεν θεώρησε καν σκόπιμο να δώσει μια απάντηση, εκθέτοντας μας έστω το σκεπτικό βάσει του οποίου προέβη στην απόρριψη της αίτησης μας. Χρειάστηκε να του θέσουμε εμείς το ερώτημα, ενώπιων ακροατηρίου σε συνάντηση που είχε συγκληθεί για άλλο λόγο από τους φοιτητές του τμήματος –για τις φήμες περί παύσης λειτουργίας των νέων τμημάτων– για να λάβουμε τελικά ως απάντηση την προβολή γελοίων αιτιάσεων. Αυτές συνοψίζονται στον ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο πρόεδρος δεν μπορεί να επιτρέψει τη διεξαγωγή εκδηλώσεων από «εξωπανεπιστημιακά στοιχεία». Τυχαίνει βέβαια οι μισοί από εμάς να είμαστε φοιτητές του τμήματος. Αυτό όμως δεν έχει σημασία, αφού τον πραγματικό λόγο της άρνησης του ο κος πρόεδρος τον άφησε σαφώς να εννοηθεί σε προηγούμενη κατ’ ιδίαν συνάντηση που είχαμε, όπου και μας έδωσε να καταλάβουμε, ότι δεν επιθυμεί τη διεξαγωγή πολιτικών εκδηλώσεων –ή, έστω, των δικών μας πολιτικών εκδηλώσεων, αφού η δική μας θεώρηση της πολιτικής δεν συνάδει με την τρέχουσα σημασιοδότηση της– στο χώρο της σχολής.

Εύλογα, επομένως, προκύπτει το ακόλουθο ερώτημα. Μπορεί το πανεπιστήμιο να είναι ένας χώρος αποστειρωμένος και αποκομμένος από το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα και να περιορίζεται στη λειτουργία ενός επαγγελματικού εκπαιδευτηρίου; Προφανώς για εκείνους που λαμβάνουν τις αποφάσεις η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα είναι καταφατική. Το ζήτημα είναι πια απάντηση δίνουν οι υπόλοιποι. Οι φοιτητές, η «ακαδημαϊκή κοινότητα» εν γένει, εν τέλει η κοινωνία στο σύνολό της. Εμείς από τη μεριά μας, διερωτώμενοι για το που χωράει σε όλα αυτά η περιβόητη ακαδημαϊκή ελευθερία, το πολυσυζητημένο πανεπιστημιακό άσυλο, νομίζουμε πως δεν συμπεριλαμβάνεται στα όρια των αρμοδιοτήτων κανενός το να αντιμετωπίζει σαν να ήταν ιδιοκτησία του το χώρο του πανεπιστημίου –όπως και κάθε δημόσιο χώρο. Επειδή τυχαίνει να αντιλαμβανόμαστε πως η ελευθερία τις έκφρασης δεν αποτελεί κανενός είδους παραχώρηση από τον οιοδήποτε, αλλά αντίθετα συνιστά, όπως συμβαίνει με όλα τα δικαιώματα, καρπό αγώνων, δεν είμαστε διατεθειμένοι να την εγκαταλείψουμε αμαχητί. Για το λόγο αυτό αποφασίσαμε η εκδήλωση να διεξαχθεί πάραυτα και σε ένδειξη διαμαρτυρίας στον προαύλιο χώρο της σχολής. Αυτό, ασφαλώς, θα έχει συνέπειες στη μορφή που αυτή θα λάβει, στις οποίες περιλαμβάνεται και η «περικοπή» της, μιας και για προφανείς λόγους δεν θα πραγματοποιηθεί η προβολή ντοκιμαντέρ, όπως αρχικά προβλεπόταν. Ζητούμε, λοιπόν εκ των προτέρων την κατανόηση του κοινού για τις όποιες… τεχνικές δυσκολίες παρουσιαστούν και ελπίζουμε να μην βρέξει…


Πρωτοβουλία Αυτόνομων Κέρκυρας

Wednesday, March 19, 2008

Ενημέρωση για τη σημερινή πορεία του εργατικού κέντρου και τη συμμετοχή μας σε αυτή


Εμφανώς αυξημένη συγκριτικά με τις δύο προηγηθείσες απεργιακές κινητοποιήσεις υπήρξε η συμμετοχή στη σημερινή συγκέντρωση του εργατικού κέντρου για το ασφαλιστικό, μιας και ο αριθμός των διαδηλωτών ανερχόταν, βάσει μιας πρόχειρης εκτίμησης, στους 500 περίπου. Κατά τα λοιπά όλα κινήθηκαν στους συνήθεις ρυθμούς, με τη πορεία να καταλήγει στο σημείο απ' όπου ξεκίνησε, αφού προηγούμενα διέσχισε τους κεντρικούς δρόμους της πόλης. Εμείς συμμετείχαμε και πάλι, μοιράσαμε το γνωστό μας σχετικό κείμενο (βλ εδώ http://aytonomoikerkyras.blogspot.com/2007_11_01_archive.html), αλλά αυτή τη φορά είχαμε και πανό, το οποίο -όπως μάλλον διακρίνεται και στη φωτογραφία επάνω- έγραφε "δώστε σύνταξη στη φαντασία, την καταδυναστεύει η μισθωτή εργασία", ενώ πίσω του συγκεντρώθηκαν 20 με 25 άτομα -ανάμεσα τους και κάποιοι αναρχικοί που φώναξαν δικά τους συνθήματα. Το επόμενο προγραμματισμένο ραντεβού είναι στην εκδήλωση μας για το Γιάννη Ταμτάκο την ερχόμενη Δευτέρα, ενώ σκοπεύουμε να λάβουμε μέρος σε όποια νέα κινητοποίηση λάβει χώρα. Για το τέλος παραθέτουμε ορισμένα από τα συνθήματα που φωνάξαμε: "Των απορριμάτων οι σωροί είναι ότι παράγει η κοινωνία αυτή", "Η δημιουργία κι όχι η παραγωγή είναι που δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή", "Η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλάμε στη παραγωγή", "Μας εκπαιδεύουν να' μαστε παραγωγικοί, για να 'ναι πάντα ξέχειλη η χωματερή", "Δεν είμαστε παραγωγοί και καταναλωτές, είμαστε άνθρωποι και όχι μηχανές".